Ramon Jauregi “Bedaio”

Ostirala, 2009ko irailaren 4a

Harriaren herria da Bedaio. Harri erauntsi latzak ezagututakoa, eta hortik, harri festa. Harriak, ordea, goitik behera ez ezik behetik gora ere askotan egin izan du hemen, harrijasotzaileen bizkar gainera.
Aurten ere festen aitzakian ikuskizun polita dago antolatua. Bizi izan balitz hutsik egin gabe han izango zen Ramon Jauregi Zubillaga “Bedaio”, bere biloba Aimar Irigoienen lana gertutik jarraitzen.

Aimar bezain ezagun edo ezagunago izango dute bedaiotar askok bere aitona zena. 1931ko martxoaren 1ean Larrañeta baserrian jaio zen, Patxi eta Joxepa Iñaxiren zazpi seme-alabetan seigarrena. Zortzi urte inguru zituela morroi joan zen Saberri baserrira.

Garai haietan herri kirolek, eta nola ez, harrijasotzeak afizio handia sortzen zuten. Bedaio, Ugarte eta inguruetan baziren orduan ere kirolari bikain askoak: Artola, Agirre… Tolosako Migel Anton Jauregi eta Bedaioko Eletxeko Juan Bautista Balerdi osabek zirikatuta heldu zion harriari lehenengo aldiz Ramonek; askorik pentsatu gabe, harriarekin sekula etengo ez zuen lotura hasi zuen orduan, 16 bat urte zituela.

Jende aurreko emanaldiak eta apustuak etorri ziren gero. 1957ko apirilaren 22an Tolosako zezen plazan 227 kiloko harria bizkarreratu zuen, artean inork jaso gabeko harritzarra. Orduko harriek ez zuten gaurkoen antzik. Ez ziren harrijasotzaile- aren neurrira egiten; harrijasotzaileak moldatu behar izaten zuen harriaren formara eta horregatik, baziren harriak atzetik aurrera bakarrik jaso zitezkeenak. Nahiz eta ariketa zailagoa izan, ondo moldatzen zen Ramon lurrean belaunikatu, harriari bizkar aldetik heldu eta sorbalda gainera eramaten.

Bere bizitzako apusturik ederrena, berriz, 1956ko otsailaren 2an egin zuen, Lidia Galarraga errezildarrarekin ezkontzean. Ezkonberritan Larrañetan jarri ziren bizitzen eta bertan hiru seme izan zituzten. 1962ko urriaren 6an gertaera gogorra bizi behar izan zuten: su hartu zuen baserriak eta etxean bizi ziren lau familiak soinean zutenarekin geratu ziren. Ramonek familiarekin Errezilera jo zuen orduan. Denboraldi bat egin zuten han, emaztearen jaiotetxean, ( bertakoa da Aimar) eta azkenik Belauntzan jarri ziren bizitzen.

Ez gaur eta ez orduan, harria jasotzetik bizitzerik ez da sekula izan. Zer esanik ez, sei seme-alaba izanez gero. Horregatik, bedaiotarra hainbat lanbidetan aritu zen: Alegiko sosa fabrikan, Albizturko harrobian, Berrobiko papeleran eta Tolosan taxista bezela 25 urtetan.

Bere bizitzako trantzerik okerrenetakoa ez zuen harriaren azpian pasatu, Tolosako kaleetan, baizik. Manifestazio baten ondoren poliziak kargatu eta bera taxiaren ondoan zela, bala batek hanka harrapatu zion. Egun batzuk larri pasa bazituen ere, onik ateratzea lortu zuen.

Ramonen zaletasunak familian segidarik izango ote zuen ala ez zegoen batere argi… Aimar jaio zen arte. 4 urte zituela aitonak 16 kiloko egur tronkoa jarri zion aurrean eta bilobak helduko ote zion begira geratu zen. Txikiak zer egin zuen esan beharrik ez dago: urte hartan bertan jende aurreko lehen saioa egin zuen, non eta aitonaren jaioterrian. Elkarrizketa batean bere bilobaren etorkizunari buruz galdetuta, “si sigue será maravilloso” erantzun omen zuen aitonak bere erdera traketsean.

Ramon Jauregik beti oso maitea izan zuen Bedaio. Harria jasotzen ez ezik, dantzan ere hamaika aldiz aritu zen bertan. Ingurutxoa, harri festa… Bere-bereak zituen eta hutsik egin gabe urtero joaten ahalegintzen zen. Herritarrek ere omenaldi goxo askoa egin zioten behin. Dantzaria, festazalea eta lagun artekoa zen Ramon, bere goitizenak zioen moduan, bedaiotar peto-petoa.

PD. Post hau Maider Jauregi alegiarrak eta balerditik bloga elkarlanean egiñikoa da. Egie esan Maiderri, bere aitonari buruz idaztea eskatu nion, eta baietz erantzun zidan, textua berea da.
Eskerrik asko Maider, lan polita egin dezu.

Berriak, Pertsonaiak

zabaldu | del.icio.us |   | FriendFeed  |  Spanish |  harpidetu |